จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
Jump to navigationJump to search
"ฉาน" เปลี่ยนทางมาที่นี่ บทความนี้เกี่ยวกับบทความเกี่ยวกับชาติพันธุ์ สำหรับเขตการปกครอง ดูที่
รัฐฉาน
ไทใหญ่ หรือ
ฉาน (
ไทใหญ่:
တႆး ไต๊;
พม่า:
ရှမ်းလူမျိုး,
ออกเสียง [ʃán lùmjóʊ];
จีน:
掸族;
พินอิน:
Shàn zú) หรือ
เงี้ยว (ซึ่งเป็นคำเรียกที่ไม่สุภาพ)
[2] คือกลุ่มชาติพันธุ์ในตระกูลภาษาไท-กะได ซึ่งเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ขนาดใหญ่อันดับสองของพม่า ส่วนมากอาศัยใน
รัฐฉาน ประเทศพม่า และบางส่วนอาศัยอยู่บริเวณ
ดอยไตแลง ชายแดนระหว่าง
ประเทศไทยกับประเทศพม่า
[3]คนไทใหญ่ในประเทศพม่ามีประมาณ 3 หรือ 4 ล้านคน แต่มีไทใหญ่หลายแสนคนที่ได้อพยพเข้าสู่ประเทศไทย เพื่อหนีปัญหาทางการเมืองและการหางาน ตามภาษาของเขาเองจะเรียกตัวเอง ไต มีหลายกลุ่มเช่น
ไตขืน ไตแหลง ไตคัมตี ไตลื้อ และ
ไตมาว แต่กลุ่มใหญ่ที่สุดคือ ไตโหลง (ไต = ไท และ โหลง (หลวง) = ใหญ่) หรือที่คนไทยเรียกว่า ไทใหญ่ จะเห็นได้ว่าภาษาไตและภาษาไทยคล้ายกันบ้างแต่ไม่เหมือนกัน ชาวไทใหญ่ถือวันที่
7 กุมภาพันธ์ เป็นวันชาติ เมืองหลวงของรัฐฉานคือ
ตองยี มีประชากรประมาณ 150,000 คน ส่วนเมืองสำคัญอื่น ๆ ได้แก่
สีป้อ ล่าเสี้ยว เชียงตุง และ
ท่าขี้เหล็ก
เชื้อชาติ[แก้]
กลุ่มชาติพันธุ์ที่อาศัยใน
รัฐฉาน สามารถแบ่งออกได้เป็น 4 กลุ่มดังนี้
- ชาวไทใหญ่ หรือไทหลวง (ไตโหลง)
- ชาวไทลื้อ มีถิ่นฐานอยู่ในแคว้นสิบสองปันนาของประเทศจีน และทางตะวันออกของรัฐฉาน
- ชาวไทเขิน (ไตขึน) เป็นประชากรส่วนใหญ่ของเมืองเชียงตุง
- ชาวไทเหนือ (ไตเหลอ) อาศัยอยู่ในแค้วนใต้คง (เต้อหง) ของประเทศจีน
อิทธิพลของพม่า[แก้]
ประวัติศาสตร์ไทใหญ่เต็มไปด้วยเรื่องราวของสงคราม จนการเรียนประวัติศาสตร์ของชาวไทใหญ่กลายเป็นวิชาต้องห้ามมาตั้งแต่สมัยอังกฤษปกครอง อิทธิพลทางวัฒนธรรมของพม่าในไทใหญ่จึงมีมาก ซึ่งเกี่ยวพันกับประวัติศาสตร์และการเมือง
[4] กล่าวคือเมื่อพม่ามีอิทธิพลทางการปกครองก็จะเกณฑ์ให้เจ้าฟ้าไทใหญ่ส่งลูกชายและลูกสาวไปเมืองหลวงพม่า เจ้าหญิงเจ้าชายเหล่านี้จึงได้รับวัฒนธรรมพม่ามา และนำกลับมาเผยแพร่แก่ประชาชนไทใหญ่ในรูปแบบของ
ภาษา ดนตรี นาฏศิลป์ และขนบธรรมเนียมประเพณีต่างๆ
[5] เช่น เกิดความนิยมว่า วรรณคดีที่ไพเราะซาบซึ้งควรมีคำพม่าผูกผสมผสานกับคำไท
[6][7]
ภาษาไทใหญ่เป็นวิชาเลือกหนึ่งภายในรัฐ เจ้าขุนสามซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายวัฒนธรรมรัฐฉานในอดีต เคยออกสำรวจคนไทใหญ่ในพม่า พบว่ามีคนไทใหญ่พูดภาษาไทใหญ่มากมายหลายแห่ง แต่ไม่มีจำนวนที่แน่นอน เพราะคนไทใหญ่เหล่านั้นจะเรียกตนเองว่าเป็นพม่า พูดภาษาพม่า แต่งกายเป็นพม่า
[8]
อ้างอิง[แก้]
- กระโดดขึ้น↑ เสมอชัย พูลสุวรรณ. รัฐฉาน (เมืองไต):พลวัติของชาติพันธุ์ในบริบทประวัติศาสตร์และการเมืองร่วมสมัย. กรุงเทพฯ:ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน), 2552. หน้า 66
- กระโดดขึ้น↑ "ยวน ในยวนพ่าย ก็เป็น ลาว (คักๆ)". สุจิตต์ วงษ์เทศ. 21 กันยายน 2555. http://www.sujitwongthes.com/2012/09/weekly21092555/. เรียกข้อมูลเมื่อ 14 กุมภาพันธ์ 2558.
- กระโดดขึ้น↑ Sao Sāimöng, The Shan States and the British Annexation. Cornell University, Cornell, 1969 (2nd ed.)
- กระโดดขึ้น↑ Maung Htin Aung (1967). A History of Burma. New York and London: Cambridge University Press. p. 95.
- กระโดดขึ้น↑ Lt. Gen. Sir Arthur P. Phayre (1967). History of Burma (2 ed.). London: Susil Gupta. pp. 108–109.
- กระโดดขึ้น↑ ‘Mae Sai Evacuated as Shells Hit Town’, Bangkok Post, 12 May 2002
- กระโดดขึ้น↑ ‘Mortar Rounds Hit Thai Outpost, 2 Injured’, Bangkok Post, 20 June 2002, p.1
- กระโดดขึ้น↑ "Shan: A language of Myanmar". Ethnologue. http://www.ethnologue.com/show_language.asp?code=shn. เรียกข้อมูลเมื่อ 2006-12-02.
แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]
[แสดง]
กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย แยกตามตระกูลภาษา
|
|---|
|
รัฐฉาน
รัฐคะฉิ่น
รัฐกะเหรี่ยง
เขตมัณฑะเลย์
ไทย
ประเทศจีน
กัมพูชา
เวียดนาม
บทความเกี่ยวกับมนุษย์ มานุษยวิทยา และเรื่องที่เกี่ยวข้องนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยเพิ่มข้อมูล
Comments
Post a Comment